Wie vertrouwt de apotheker?

2008-01-15-gaper

Van bankiers, accountants en vastgoedhandelaren wisten we het al. Maar inmiddels blijkt ook die vriendelijke apotheker op de hoek, aldus De Telegraaf op 12 april 2014, een crimineel.

Wat is er aan de hand?  

 

Om de stijging van de kosten van geneesmiddelen in de hand te houden, kregen in het huidige ziektekostenstelsel de verzekeraars de macht. Ze hebben de duimschroeven flink aangedraaid. Zij bepalen voor de apothekers bij welke fabrikanten ze geneesmiddelen moeten afnemen. Feitelijk kopen zij dus in en strijken de inkoopkortingen op.

 

De waarde van advies

De apotheker is een academische professional, die doorgeleerd heeft voor advies en therapie. Het bewaken van de medicatie, van mogelijke ongewenste interacties en het geven van voorlichting is zijn taak. Uitgangspunt is dat elke klant verwacht dat er tussen de verkoop- en inkoopprijs een marge zit waaruit de apotheker zijn dienst financiert. Niet dus. Hij verkoopt zijn spullen met een marge van € 0,00 (inkoopprijs dus) en mag daar van de verzekeraar € 7,00 ‘aflever-kosten’, plus bij ‘eerste uitgifte’, nog eens € 7,00 ‘advieskosten’ bij optellen. Dat leidt tot een bizarre factuur. Patiënten zien dat hun medicijn vaak minder dan €1,00 kost, maar dat daar zo’n € 7,00 tot € 14,00 bij opgeteld wordt. Ze voelen zich genomen. Hadden zij om dat advies gevraagd dan? Erger nog, aldus consumentenclubs en verzekeraars: in veel gevallen heeft die apotheker helemaal geen advies gegeven.

Gelukkig, de apothekers hebben beterschap beloofd. Nieuwe procedures zijn bedacht. Het gevolg? Patiënten krijgen aan de balie een verhaal van een assistente te horen, waar ze vaak niet op zitten te wachten, maar het moet…., van de verzekeraar. En om te ‘bewijzen’ dat het gesprek echt heeft plaatsgehad, moet de assistente voor elke ‘eerste uitgiftegesprek’ een formulier invullen. ‘Logisch toch…..?’ Dacht het niet. Het is te bizar voor woorden. De kwaliteit van de zorg is er niet mee gediend als eenieder die voor het eerst ibuprofen krijgt, wordt overspoeld met niet gevraagde informatie. Wat wel helpt, is aandacht voor meneer Jansen, net terug van een dotter-operatie in het ziekenhuis.

 

Wie vertrouwt wie nog?

Overigens bleek in dezelfde week dat ook ziekenhuizen grootschalig aan het ‘frauderen’ waren geslagen. Dokters konden simpelweg de behandeling die ze hadden gepleegd niet thuis brengen in het toch al complexe systeem van ‘diagnose-behandelingscombinaties’ en ‘vinkten’ daarom maar aan wat er het meeste op leek. De ‘markt’ van gezondheidszorg is omgebouwd tot een wantrouwensinfrastructuur. Patiënten menen dat hen onrecht wordt gedaan in onbegrijpelijke declaratie- en eigen risicosystemen en verzekeraars en toezichthouders ‘dumpen’ hun eisen en procedures ongecoördineerd. En de dokter, de fysiotherapeut, de psycholoog en de apotheker….? Zij doen hun werk tussen de administratie door. Op zich is dit erg zat. Het ergste echter is dat wie het ‘vinkje’ verkeerd zet, wordt gecriminaliseerd. Zorgverleners worden tot niet vertrouwd: door de verzekeraar,  de toezichthouder en door de overheid.

Waarom zou de patiënt de zorgverlener dan wel moeten vertrouwen?

laat een bericht achter