Domweg gelukkig

025

Vera is eigenaar en bewoonster van een appartement in de Dapperbuurt in Amsterdam. Het bevindt zich in een complex met nog zo’n twintig andere appartementen, boven een restaurant. Bij de verbouwing bleek dit restaurant de ruimte onder haar appartement niet nodig te hebben.  Naar de straatzijde was het min of meer netjes afgeschermd. Via een deur die bouwvakkers eertijds zonder toestemming in haar trappenhuis hadden geplaatst kon ze een kijkje nemen. Dat viel niet mee: 

Naar boven kijkend zag ze haar eigen vloer, zonder dat er een brandwerend plafond was geplaatst. Om zich heen kijkend zag ze een enorme rotzooi van hout en ander brandgevaarlijk materiaal en nog eens kijkend naar de illegaal geplaatste deur, zo te zien de laagste kwaliteit, vroeg ze zich af of een brand niet ogenblikkelijk zou doorslaan naar het trappenhuis. Daar waren behalve zij zelf nog drie andere bewoners van afhankelijk voor een goed heenkomen.

Dat werd dus bellen. Verbaasd hoorde ze de brandweer aan, die meldde dat ze niet zelfstandig een inspectie kon uitvoeren. Hoe was dit te rijmen met alle nadruk die wordt gelegd op preventie? Verbijsterd hoorde ze vervolgens van de afdeling Bouw en Woningtoezicht dat deze instantie inderdaad opdracht kon geven aan de brandweer, maar dat zij dat in dit geval niet zou doen: ze bemoeien zich alleen met de huursector. Conflicten tussen particulieren moeten deze zelf maar uitzoeken.

Kerntaak van de overheid is het bieden van veiligheid aan zijn burgers. Niet voor niks organiseerden de bestuurders van middeleeuwse steden al iets van een brandweer. Intussen is de ‘nachtwakersstaat’ passé en voelt de overheid zich verantwoordelijk voor ons brede welzijn. Ze heeft het er maar druk mee. Het wordt echter een beetje bizar als ze vanwege de prioriteitsproblemen met haar nieuwe taken maar niets meer doet  met de melding van een burger over haar kerntaak en als niets doen kan leiden tot een grote brand in een dichtbevolkte 19e-eeuwse buurt.

Dit is een pregnant voorbeeld van de neiging van instanties om in plaats van  naar de burger toe vanuit abstracte modellen en beelden van zich af te redeneren. Dat leidt tot beleidsperversiteit: Amsterdam heeft altijd – op honorabele gronden – gevonden dat het zich extra voor de armen moet inzetten, want de rijken redden zich zelf wel. Deze politieke premisse vertaalt zich vervolgens in zoiets als ‘huurders gaan voor kopers’. Het concrete resultaat is dat alle bewoners (kopers én huurders) acuut gevaar lopen, omdat de gemeente zich ‘nu eenmaal’ niet bemoeit met conflicten tussen particulieren. De gemeente faalt opzichtig in een kerntaak. Als  zij niet zou redeneren vanuit abstracte modellen en principes, maar zich zou afvragen hoe zij burgers die zelf verantwoordelijkheid nemen zou kunnen ondersteunen, dan zou deze gang van zaken zo niet zijn bedacht en zou Vera domweg gelukkig kunnen zijn…, inderdaad in de Dapperstraat.

laat een bericht achter